Kunnen niet-zwemmers duiken? De stilte van de zee doorbreken

Mijn vriend, welkom. Ahlan wa sahlan. Kom, ga hier op het tapijt zitten. De wind komt vandaag uit het noorden, wat betekent dat het water bij het Lighthouse-rif zo kalm is als een slapende baby. Ruik je dat? Het is de mengeling van de zoute nevel en de appeltabak van de waterpijp hiernaast. Dit is de geur van Dahab.

Je kijkt met verlangen in je ogen naar het blauwe water, maar ik zie de aarzeling in je schouders. Je houdt je adem in wanneer een golf te hard tegen de kust slaat. Ik ken die blik. Ik heb hem al duizend keer gezien.

Je leunt naar voren en fluistert me toe: "Malik, ik wil de vissen zien. Ik wil de koraaltuinen zien waar je over vertelt. Maar... ik kan niet zwemmen."

Verwacht je dat ik ga lachen? Verwacht je dat ik je terugstuur naar het zwembad in Caïro of Londen? Nee. Ik schenk nog een kop thee voor je in. Want dit is de grootste leugen die je jezelf vertelt. De oceaan eist niet dat je een Michael Phelps bent. De oceaan vraagt je alleen om kalm te zijn.

Het grote misverstand

Laten we de feiten scheiden van de spoken in je hoofd. Wanneer mensen zeggen "ik kan niet zwemmen", bedoelen ze meestal dat ze de vlinderslag niet kunnen uitvoeren in een zwembad zonder naar adem te happen. Ze bedoelen dat ze niet de perfecte techniek beheersen om hun armen als een windmolen te bewegen.

Bij het duiken willen we juist niet dat je je armen als een windmolen beweegt. Als je hier in de Rode Zee onder water met je handen gaat zwaaien, jaag je de kleine vlaggenbaarsjes weg, en dan zal ik erg ontevreden over je zijn.

Duiken is de kunst van het nietsdoen. Het is de kunst van het lui zijn.

Er is een verschil tussen "kunnen zwemmen" en "comfortabel zijn in het water". Comfortabel zijn in het water betekent dat je je gezicht in het water kunt steken zonder in paniek te raken. Het betekent dat als er water in je neus komt, je kucht, het snuit en weer doorgaat. Je schiet niet schreeuwend als een raket naar de oppervlakte.

Ik heb Olympische zwemmers lesgegeven die vreselijke duikers waren. Ze probeerden tegen het water te vechten. Ze trappelden hard. Ze gebruikten hun longen als blaasbalgen. Binnen tien minuten was hun duikfles leeg omdat ze veel te hard werkten.

Daarnaast heb ik grootmoeders lesgegeven die nog geen baantje konden trekken in een zwembad. Maar in de zee? Daar waren ze kalm. Ze vertrouwden op de uitrusting. Ze dreven als een kogelvis. Zij waren de betere duikers.

De regels van het spel (PADI en SSI)

Ik moet eerlijk tegen je zijn. Ik ben een gids, geen politieagent, maar de organisaties zoals PADI en SSI hebben regels. Ze moeten weten dat je niet verdrinkt als de boot je per ongeluk achterlaat (wat ik natuurlijk nooit zou doen, mijn vriend, ik tel mijn duikers zoals een moederkloof haar kuikens telt).

Om een Open Water Diver te worden, moet je een watervaardigheidstoets afleggen. Dat klinkt eng. Dat is het niet.

Dit is wat je moet doen:

Drijven: Je moet 10 minuten blijven drijven of watertrappelen zonder hulpmiddelen. Geen masker, geen vinnen, geen wetsuit (tenzij verzwaard om neutraal te blijven). Je mag op je rug drijven. Je mag de hondjesslag doen. Je mag naar de lucht kijken en dromen over het avondeten. Je mag alleen de bodem of de kant van het zwembad niet aanraken.
Zwemmen: Je hebt twee keuzes.

Optie A: 200 meter zwemmen. Geen tijdslimiet. Elke slag is toegestaan. Je mag de borstcrawl doen, de schoolslag, of een slag die je gisteren zelf hebt uitgevonden. Je mag alleen niet stoppen.
Optie B (Het geheime wapen): 300 meter zwemmen met gebruik van een masker, een snorkel en vinnen.

Optie B is de reden waarom ik je vertel dat er hoop is.

Als je vinnen aan je voeten hebt, ben je niet langer een onhandig mens. Je bent een halve vis. De vinnen geven je kracht. Het masker laat je zien. De snorkel laat je ademen zonder je hoofd op te tillen. Als je met je benen kunt flapperen en door een buisje kunt ademen, dan slaag je voor deze test.

Vereiste	Zwemmen (zonder uitrusting)	Zwemmen (met uitrusting)	Tijdslimiet
Afstand	200 meter	300 meter	Geen (onafgebroken)
Stijl	Willekeurig	Masker, snorkel, vinnen	n.v.t.
Moeilijkheidsgraad	Hoog voor niet-zwemmers	Laag/Gemiddeld	n.v.t.

Het verhaal van Thomas de Rots

Laat me je een verhaal vertellen. Drie jaar geleden kwam er een man genaamd Thomas naar mijn duikschool. Hij kwam uit Duitsland. Een grote kerel, sterk, maar hij keek naar het water alsof het vol zat met zuur.

Hij vertelde me: "Malik, ik zink. Ik ben gemaakt van steen. Ik kan niet zwemmen."

Hij wilde duiken omdat zijn vrouw er dol op was, en hij wilde niet langer alleen op het strand zitten. Hij schaamde zich.

We gingen naar het ondiepe gedeelte van het Lighthouse-rif. Het water is daar tot je middel. Ik hees hem in een wetsuit. Weet je wat neopreen doet? Het zit vol met luchtbelletjes. Het drijft. Daarna deed ik hem een trimvest aan. Dat is in feite een reddingsvest dat we kunnen bedienen.

Ik zei tegen Thomas: "Ga op je rug liggen."

Hij raakte in paniek. "Ik ga zinken!"

"Thomas," zei ik. "Je hebt genoeg rubber aan je lijf om een kameel te laten drijven. Ga op je rug liggen."

Hij ging liggen. Hij dreef. Hij kon niet zinken, zelfs niet als hij het probeerde. We brachten twee dagen door met alleen maar snorkelen. Niet duiken. Gewoon hem laten wennen aan het gevoel van zijn gezicht in het water. Dat was de barrière. Het waren niet zijn spieren; het waren zijn hersenen die riepen: GEVAAR! GEEN LUCHT!

Toen het tijd was voor de snorkeltest van 300 meter, was hij zenuwachtig. Hij trok zijn vinnen aan. Ik zwom naast hem.

"Gewoon trappelen, Thomas. Langzaam. Links, rechts. Ademhalen."

Hij deed het. Hij stopte met denken over "zwemmen" en begon te denken over "glijden". Toen hij klaar was, tilde hij zijn hoofd op en hij huilde. Niet van verdriet. Hij besefte dat de gevangenis in zijn hoofd zat, niet in zijn benen.

De uitrusting doet het werk

Mijn vriend, je moet de uitrusting begrijpen. We hebben technologie.

Wanneer je een zwemmer bent, vecht je tegen de zwaartekracht. Je moet bewegen om boven te blijven.

Wanneer je een duiker bent, ben je neutraal. We voegen loden gewichten aan je toe omdat het wetsuit je te veel laat drijven. Kun je het je voorstellen? Jij maakt je zorgen over zinken, en mijn taak is om je zwaar genoeg te maken om naar beneden te gaan.

Onder water gebruik je je armen niet. Je vouwt ze over je borst, of je houdt je meters vast. Je beweegt alleen rustig je benen. Als je stopt met bewegen, zink je niet. Je zweeft. Als een geest op een vliegend tapijt.

Als je moe wordt aan de oppervlakte? Dan druk je op een knop van je inflatorslang. PSSSHHHT. Lucht uit de fles stroomt in je vest. Nu ben je een boot. Je kunt daar slapen als je wilt (maar alsjeblieft, snurk niet, dat jaagt de dolfijnen weg).

De echte barrière: Paniek versus vrede

De reden dat duikorganisaties willen dat je een klein beetje kunt zwemmen, is niet vanwege sportiviteit. Het is voor het comfort. Ze willen zien dat als je masker afvalt, je niet de hele oceaan naar binnen zuigt.

Als je niet kunt zwemmen vanwege een fysieke beperking, kunnen we daar omheen werken. We hebben speciale handschoenen, gespecialiseerde technieken en geduldige instructeurs.

Maar als je niet kunt zwemmen omdat je doodsbang bent voor het water? Dat is anders. Dat is de muur die we moeten beklimmen.

Je moet jezelf afvragen: ben je bang voor het water, of ben je bang om te verdrinken?

Als je bang bent om te verdrinken: goed. Dat is gezond. Ik ben ook bang om te verdrinken. Daarom controleer ik mijn uitrusting. Daarom houd ik mijn luchtmeter in de gaten.

Maar als de angst ervoor zorgt dat je bevriest, dat je zo stijf wordt als een plank? Dan moeten we langzaam beginnen. We gaan nog niet naar de Blue Hole. We gaan naar de zanderige baai. Je gaat staan. Je steekt je gezicht in het water. Je ademt. Je beseft dat het water je draagt.

Maliks advies voor de niet-zwemmer

Dus, je wilt duiken? Yallah, laten we het doen. Maar hier is mijn voorschrift voor jou:

Lieg niet tegen je instructeur. Vertel het ze onmiddellijk: "Ik ben geen sterke zwemmer." Als het een goede instructeur is, zullen ze glimlachen en zeggen: "Geen probleem." Als ze met hun ogen rollen, kom dan naar Dahab. Zoek mij op. Ik zal het je leren.
Probeer eerst te snorkelen. Koop een masker en een snorkel. Ga naar een zwembad. Ga gewoon drijven. Leer dat je kunt ademen met je gezicht naar beneden. Dit is 90% van de strijd.
Kies de juiste locatie. Ga niet leren in koud, donker water met hoge golven. Kom naar de Rode Zee. Ga naar Thailand. Ga ergens heen waar het water warm, helder en ondiep is.
Neem de tijd. Als de cursus voor anderen 3 dagen duurt, duurt het voor jou misschien 5 dagen. Wat maakt het uit? De vissen controleren je agenda niet.

De oceaan is groot, mijn vriend. Hij is ouder dan de woestijn. Het maakt de zee niet uit of je een gouden medaille hebt gewonnen of dat je gezakt bent voor gymles. De zee vraagt alleen om respect.

Drink je thee op. Het glas is leeg. Ontmoet me morgenochtend bij de duikschool. We hijsen je in een wetsuit, we gaan naar het ondiepe water, en je zult het zien. Je bent geen steen. Je bent gewoon een vis die vergeten is hoe hij moet drijven.