Slechts een slokje of de hele beker? Het echte verschil tussen DSD en Open Water

De zon hier in Zuid-Sinaï vraagt niet om toestemming. Ze brandt. Ze verhit de gele rotsen van de bergen tot ze glinsteren, en de enige ontsnapping is het water. Het prachtige, diepblauwe water vlak voor mijn duikcentrum.

Elke dag komen er mensen van de boulevard naar binnen lopen, hun gezichten rood van de hitte, kijkend naar de flessen die tegen de muur staan opgesteld. Ze ruiken de zilte lucht vermengd met het neopreen dat op de rekken hangt te drogen, en ze stellen me allemaal dezelfde vraag.

"Malik, ik wil de vissen zien. Maar moet ik het gewoon een uurtje proberen? Of moet ik de cursus volgen?"

Ga zitten, mijn vriend. Laat me wat thee voor je inschenken. Er zit Marmaraya in, salie uit de woestijn. Goed voor de maag.

Deze vraag die je stelt, is het verschil tussen op een kameel rijden terwijl de bedoeïen het touw vasthoudt, en zelf leren hoe je een wilde hengst over de duinen rijdt. Beiden brengen je de woestijn in. Maar slechts één maakt je een ruiter.

Laten we praten over wat we de DSD (Discover Scuba Diving) en de OW (Open Water Cursus) noemen. Het zijn niet dezelfde dieren.

De Toerist versus De Reiziger

Wanneer je een DSD doet, of wat wij een "proefduik" noemen, ben je een gast in de oceaan. Een zeer welkome gast! Maar je bent wel afhankelijk.

Stel je voor dat je een vreemde nieuwe stad wilt bezoeken. Bij een DSD ben ik je privéchauffeur. Ik haal je op. Ik bestuur de auto. Ik vertel je wanneer je naar links en naar rechts moet kijken. Je hoeft niet te weten hoe de motor werkt. Je hoeft de verkeersregels niet te kennen. Je gaat gewoon zitten, ademt, en kijkt naar de mooie anemoonvissen die in de anemoon dansen.

Dit is prachtig. Ik herinner me dat ik vorige week een jonge vrouw uit Caïro meenam voor een proefduik bij het Lighthouse-rif. Ze was doodsbang. Haar ogen waren wijd achter haar masker. Maar ik hield haar fleskraan vast. Ik regelde haar drijfvermogen. Ik controleerde haar lucht. Het enige wat zij hoefde te doen, was rustig trappelen en ademen. Toen ze een blauwgespikkelde pijlstaartrog zag die zich in het zand verborg, vergat ze haar angst. Ze was gelukkig.

Maar ze was nog geen duiker. Als ik haar fles zou loslaten, zou ze als een kurk naar boven drijven of als een steen naar de bodem zinken.

De Open Water Cursus: Je kieuwen verdienen

Nu, de Open Water cursus. Dit is anders. Dit is waar je leert te overleven.

Een Open Water-duiker worden is tegen de oceaan zeggen: "Ik respecteer je, en ik begrijp je regels." Het duurt meestal drie of vier dagen. Het is niet alleen maar wat rondspetteren. Je moet lezen. Je moet video's bekijken. Je moet de natuurkunde begrijpen.

Ja, natuurkunde. De wet van Boyle. Je moet weten dat naarmate je dieper gaat, de lucht compacter wordt. Je moet weten waarom je adem inhouden de allergrootste zonde is bij het duiken. Als je je adem inhoudt en naar boven komt, kunnen je longen ernstig letsel oplopen. Bij een DSD zorg ik ervoor dat je dit niet doet. Bij Open Water zorg jij ervoor dat je dit niet doet.

Ik zal nooit vergeten dat ik een man genaamd Thomas uit Duitsland lesgaf. Hij was groot, sterk en zeer zelfverzekerd. Maar hij had grote moeite met de vaardigheid waarbij je je masker moet klaren. Ken je die oefening? Je moet je masker onder water vol laten lopen en het water er dan met je neus weer uitblazen. Het voelt onnatuurlijk. Je hersenen schreeuwen: Ik verdrink!

Thomas raakte de eerste keer in paniek. Hij schoot naar de oppervlakte. We praatten op de kant. Ik zei hem: "De zee geeft er niets om hoe sterk je bent. Je moet ontspannen. Je moet je overgeven."

Hij ging weer naar beneden. Het lukte hem. Hij leerde zijn drijfvermogen te beheersen, stil te hangen als een zenmeester en zijn eigen luchtmeter in de gaten te houden. Toen hij de cursus afrondde, keek hij niet alleen naar de vissen. Hij bewoog met ze mee. Hij was onafhankelijk.

De harde feiten: Een vergelijking

Ik hou van verhalen, maar soms is een tabel beter om de waarheid te zien. Hier is het overzicht van wat je daadwerkelijk krijgt.

De "prijs" van vrijheid

Zie je die rij over vaardigheden? Dat is het belangrijkste onderdeel.

In de Open Water cursus leren we je wat je moet doen als er dingen misgaan. Wat als je ademautomaat kapotgaat? Wat als je lucht opraakt? Wat als je buddy kramp krijgt?

Het klinkt eng, ik weet het. Maar deze dingen weten geeft je rust. Wanneer je weet dat je een probleem kunt oplossen, stop je met je zorgen maken. Je ontspant. En als je ontspant, verbruik je minder lucht. Je blijft langer beneden. Je ziet de murene jagen in de spleten van het rif.

De DSD is geweldig als je weinig tijd hebt. Misschien ben je maar twee dagen in Dahab. Je wilt kunnen zeggen dat je onder de oppervlakte van de Rode Zee bent geweest. Goed. Doe de DSD. Ik neem je mee naar de ondiepe aaltjestuin. Het is kleurrijk. Het is veilig.

Maar als je vandaag een DSD doet en volgend jaar naar Thailand gaat, begin je weer bij nul. Je bent dan weer een beginner.

Als je hier je Open Water bij mij doet, vertrek je met een pasje. Een gouden of een blauwe kaart. Volgend jaar ga je naar Thailand, Mexico of Australië. Je laat ze je pasje zien. Zij zeggen: "Oké, hier is een fles. Ga plezier maken met je buddy." Je hoort bij de stam.

De magie van de Blue Hole

Ik moet de Blue Hole noemen. Die is beroemd, nietwaar? Iedereen wil in de Blue Hole duiken.

Als je een DSD-student bent, kan ik je meenemen naar de rand. Je kunt vanaf de veilige wand op 10 meter diepte in de blauwe afgrond kijken. Het is mooi. Je ziet de kleur.

Maar als je een Open Water-duiker bent? Ah. Dan kunnen we meer. We kunnen langs de binnenwanden duiken. We zijn nog steeds beperkt tot 18 meter, vergeet dat niet, dus we kunnen "The Bells" niet in, een schoorsteen die naar 28 meter diepte zakt. Dat is voor gevorderde duikers. Maar zelfs op 18 meter binnen in het gat voel je de wand boven je uittorenen. Je ziet het licht spelen met het diepe blauw. Je voelt je klein. Het is een spirituele ervaring.

Welke moet je kiezen?

Mijn vriend, drink je thee voordat hij koud wordt.

Hier is mijn advies.

Kies voor DSD als:

• Je niet zeker weet of je het water wel fijn vindt.
• Je last hebt van claustrofobie en dit voorzichtig wilt testen.
• Je maar één middag vrij hebt.
• Je gewoon een coole foto voor je Instagram wilt zonder boeken te bestuderen.

Kies voor Open Water als:

• Je van de oceaan houdt en weet dat je wilt terugkeren.
• Je je gewichtloos wilt voelen, echt gewichtloos, als een astronaut.
• Je wilt begrijpen wat er om je heen gebeurt.
• Je een hobby wilt die de manier waarop je reist voorgoed zal veranderen.

De zee is de laatste stille plek op aarde. Daar beneden gaat geen telefoon af. Er schreeuwen geen bazen. Het zijn alleen jij en het geluid van je eigen ademhaling. Sssss... bubbel... sssss... bubbel.

Als je alleen maar door het raam wilt gluren, laat mij je dan meenemen voor een DSD. Ik zal je veilig houden.

Maar als je de deur wilt openen en de tuin in wilt stappen, volg dan de cursus. Het is hard werken. Je zult zout in je ogen krijgen. Je zult 's avonds moe zijn. Maar wanneer je over een koraalblok zweeft en een schildpad kijkt je aan, oog in oog, wetende dat je daar thuishoort... dat gevoel is meer waard dan goud.

Dus vertel me eens. Welke maat fles zal ik voor je klaarmaken?