Stilte in het Lawaai: Hoe Apneu Je Duiken Verbetert

Je daalt af. Ik hoor je voordat ik je zie.

Sis. Bubbel. Sis. Bubbel.

Het ritme van de machine.

In Okinawa is het water helder genoeg om de ziel van een duiker te zien. Ik kijk vaak naar scuba-duikers. Ze lijken op astronauten. Zwaar. Rommelig. Omringd door slangen en metaal. Ze vechten tegen het water. Ze trappen hard. Hun handen zwaaien rond. Ze verbruiken lucht zoals een vuur hout verslindt.

Ik ben een freediver. Ik draag alleen een wetsuit, een masker, lange vinnen. Ik heb één ademteug. Die ademteug is een geschenk.

Veel scuba-duikers vragen me: "Hiroshi, hoe blijf je zo lang beneden? Waarom ben je zo kalm?"

Ze denken dat dit twee verschillende werelden zijn. Ze hebben het mis. De oceaan is één.

Als je duikt met een fles, zou je de weg van de lege long moeten leren. Het beoefenen van apneu, of freediving, maakt je niet alleen een betere zwemmer. Het verandert hoe je de zee aanraakt. Het zal je bodemtijd verdubbelen. Het zal je stil maken.

De Zware Long vs. De Ware Long

Scuba-duikers vertrouwen op de automaat. Ze bijten op het rubberen mondstuk. Ze zuigen lucht naar binnen. Ze blazen lucht naar buiten. Het is mechanisch.

Omdat de lucht onbeperkt is (totdat dat niet meer zo is), adem je zonder na te denken. Vaak adem je met je borst. Korte, oppervlakkige teugen. Dit is de ademhaling van stress. Dit is de ademhaling van de kantoormedewerker die naar de trein rent.

Wanneer je met de borst ademt, gebruik je de tussenribspieren. Het kost energie. Het houdt de hartslag hoog. De meter van je fles zakt snel. Je kijkt ernaar. Je maakt je zorgen. Je ademt sneller. De naald zakt sneller.

Het is een cirkel van verspilling.

In freediving gebruiken we het middenrif.

Dit is de spier van vrede. Het bevindt zich onder de longen. Wanneer we inademen, zet de buik uit. De borstkas beweegt niet. De schouders komen niet omhoog.

Probeer dit nu. Zit. Leg een hand op je buik. Adem in. Duw je hand naar buiten met je buik. Adem uit. Laat de hand vallen.

Dit is hoe een baby ademt. Dit is hoe de oceaan deint.

Wanneer een scuba-duiker deze middenrifademhaling leert, gebeurt er iets magisch.

1. Gasuitwisseling: Je trekt lucht diep tot in de bodem van de longen. Dit is waar het bloed wacht. Je krijgt meer zuurstof met minder inspanning.
2. Kalm Hart: Deze beweging geeft een signaal aan de nervus vagus. Het vertelt de hersenen: "We zijn veilig." Het hart vertraagt.
3. Verbruik: Je SAC-ratio (Surface Air Consumption) verbetert. Je bent niet langer de persoon die na 30 minuten naar boven moet. Je blijft 60 minuten. Je ziet meer vissen.

Water Zijn, Geen Steen

Ik observeer de houding van flesduikers. Velen hangen verticaal. Als zeepaardjes.

Ze hebben te veel lood aan hun riem. Hun trimvest is opgeblazen. Hun voeten wijzen naar beneden. Ze trappen, en het water duwt ze omhoog, maar ze willen vooruit. Het is een gevecht.

Freediving is de kunst van het stroomlijnen. We noemen het hydrodynamica. We moeten een pijl zijn. Als we geen pijl zijn, houdt het water ons tegen. We raken zonder zuurstof.

We leren de kin in te trekken. We leren de vinnen in de schaduw van het lichaam te houden. We glijden.

Wanneer je dit meeneemt naar scuba, stop je met zwemmen met je handen. Alsjeblieft. Stop met zwemmen met je handen. Het jaagt de vissen weg. Het verspilt energie.

Een freediver ontwikkelt "vin-bewustzijn". Je voelt het water op het blad. Je trapt niet snel. Je maakt lange slagen. Traag. Kracht komt uit de heup, niet de knie.

Wanneer je zo beweegt met een fles, verstoor je niets. Het zand dwarrelt niet op. Het zicht blijft helder. Je ziet er elegant uit. Je ziet eruit alsof je hier thuishoort.

Het Mentale Spel: CO2 Omarmen

In de diepte is paniek de vijand.

Voor een scuba-duiker komt paniek meestal voort uit overbelasting. Je zwemt tegen de stroom in. Je ademt zwaar. De automaat kan je niet snel genoeg lucht geven. Je hebt het gevoel dat je stikt. Je schiet naar de oppervlakte. Dit is gevaarlijk.

Dit gevoel is geen tekort aan zuurstof. Het is de opbouw van CO2.

Freedivers kennen dit gevoel door en door. We trainen ervoor. We noemen het de "ademprikkel" (urge to breathe). Het is warm. Het is ongemakkelijk. Maar het is geen bevel. Het is een suggestie.

Training in apneu leert je om hoge CO2-niveaus te tolereren. Je leert dat ongemak slechts een sensatie is. Je hoeft niet te reageren.

Stel je voor dat je op 30 meter bent met een fles. Een stroming raakt je. Je hart begint sneller te slaan.

• De oude jij: Raakt in paniek. Zuigt lucht. Hyperventileert.
• De freediver in jou: Herkent het gevoel. "Hallo, CO2." Je stopt met trappen. Je focust op het middenrif. Je neemt één trage, lange uitademing. Je herpakt de controle.

De geest wordt stil.

Vergelijking van Mindsets

Dit is hoe de geest verandert wanneer je leert je adem in te houden.

Een Waarschuwing Geschreven in Stikstof

Ik moet spreken over veiligheid. De oceaan geeft, maar ze neemt ook.

Je moet de natuurkunde begrijpen.

Wanneer je scuba-duikt, adem je samengeperste lucht. Stikstof lost op in je weefsels. Als suiker in hete thee. Je bloed wordt zwaar van het gas.

Wanneer je freedivet, houd je je adem in. Je gaat snel naar beneden. Je komt snel omhoog.

Ga nooit freediven na het scuba-duiken.

Dit is de gouden regel. Het is geen suggestie. Het is leven.

Als je stikstof in je bloed hebt van een flesduik, en je houdt daarna je adem in en daalt opnieuw af, dan drukt de druk die microbellen samen. Ze worden klein genoeg om door de filters in de longen te gaan. Ze komen in de slagaders terecht.

Dan stijg je op. De druk valt weg. De bellen zetten uit. Enorme expansie.

Dit is Decompressieziekte (DCS). De Bends.

Het veroorzaakt verlamming. Het veroorzaakt de dood. Het veroorzaakt een pijn in de gewrichten die voelt als schreeuwen.

Het Veiligheidsinterval

Je moet de tijd respecteren.

• Na één flesduik: Wacht minstens 12 uur voordat je gaat freediven.
• Na twee flesduiken: Wacht minstens 18 uur.
• Beter: Wacht 24 uur.

Gebruik deze tijd om te mediteren op de kust. Kijk hoe de zon in de blauwe leegte zakt. Maak je spullen schoon. Eet goed. Slaap.

Laat de stikstof je verlaten. Haast je niet terug. De oceaan wacht wel.

De Oefening op het Droge

Je hebt geen nat haar nodig om hiermee te beginnen.

Oefen apneu-tabellen op je bank. Download een app. Het is simpel.

1. CO2-tabel: Korte rustpauzes. Leert je omgaan met de ademprikkel.
2. O2-tabel: Lange ademstops. Leert je ontspanning.

Doe dit drie keer per week.

De volgende keer dat je je trimvest en die zware fles aantrekt, sluit dan even je ogen. Vind je middenrif.

Daal af.

Wees geen machine. Wees een vis die toevallig een fles bij zich heeft.

Adem traag. Beweeg traag.

Wanneer je stopt met lawaai maken, begint de oceaan tegen je te spreken.