Scuba vs. Vrijduiken: Ben je een Toerist of een Geest?

Ahlan, mijn vriend. Welkom. Kom hier op de kleden zitten. De thee is heet, met veel suiker en munt, precies zoals we het lekker vinden na een lange dag in het zout.

Kijk daar eens naar het water. De Golf van Akaba is kalm vandaag. De woestijn achter ons kleurt vurig oranje in de zonsondergang, maar de zee... de zee is altijd dat diepe, uitnodigende blauw. Hier in Dahab zien we iedereen. Ik zie de technische duikers met hun dubbele tanks als zware krabben de Blue Hole in lopen. Ik zie de vrijduikers, slank als naalden, die niets anders dragen dan lange vinnen en yogamatten.

Mensen vragen het me voortdurend. "Malik," zeggen ze. "Ik wil de vissen zien. Moet ik leren scubaduiken of moet ik dat gedoe met het inhouden van de adem proberen?"

Het is geen kwestie van fysieke kracht. Ik heb sterke mannen zien falen bij het vrijduiken omdat hun geest te luidruchtig was. Ik heb grootmoeders zien duiken met perslucht met de gratie van een manta. Nee. Het is een vraag voor je ziel. Je persoonlijkheid.

Laat me je een verhaal vertellen over het verschil.

De Uitrusting: De Tank tegenover de Long

Wanneer we ons klaarmaken voor scuba, is dat een ritueel. Een zwaar ritueel. We trekken het wetsuit aan. Dan de laarsjes. Dan het trimjack met de tank. Het is zwaar, misschien wel 20 kilo op je rug. Je zweet in de Egyptische zon. Je controleert de automaat. Je controleert de lucht. Je controleert de computer. Je voelt je veilig omdat je technologie om je heen hebt hangen als een harnas. Je bent een astronaut die een natte planeet verkent.

Scubaduiken is voor de persoon die van gadgets houdt. De persoon die zekerheid wil. Je brengt je eigen atmosfeer met je mee.

Maar de vrijduiker? Mijn vriend, die is naakt in vergelijking. Alleen een masker. Een snorkel. Misschien een rubberen riem met wat lood. Lange vinnen die eruitzien als verlengstukken van hun eigen botten.

Wanneer je je klaarmaakt voor vrijduiken, controleer je niet eerst een computer. Je controleert je geest. Als je gestrest bent, kun je niet duiken. Als je boos bent, kun je niet duiken. De uitrusting, dat ben jij. Je longen zijn de tank. Je bloed is de regelaar.

Ik herinner me dat ik vorig jaar een Duitse ingenieur meenam om te duiken. Hij hield van de scuba-uitrusting. Hij kende elk ventiel, elke slang. Hij voelde zich veilig. Daarna probeerde hij vrijduiken. Hij raakte in paniek. Waarom? "Malik," zei hij me. "Ik vertrouw mijn lichaam niet zozeer als ik de machine vertrouw."

Dat is het eerste verschil. Vertrouw je de machine? Of vertrouw je jezelf?

De Adem: De Bellenfabriek tegenover de Geest

Dit is waar de magie gebeurt. Of het lawaai.

Bij scuba is de eerste regel die ik je leer: Houd nooit je adem in. Je ademt in, je ademt uit. Een constant ritme. Het is luidruchtig. Kshhh-Haaa. Kshhh-Haaa. Als Darth Vader.

De vissen horen je van een kilometer afstand aankomen. Dat beloof ik je. Wanneer ik scubaduikers begeleid, kijken de vissen naar ons. Ze houden afstand. Ze weten dat we bezoekers zijn. We blazen luidruchtige bellen die de schuwe wezens afschrikken. We staan los van de oceaan. We zijn "De Waarnemers". We zweven daar, kijken naar de show, maar we maken geen deel uit van de cast.

Nu, vrijduiken. Dat is anders. Dit is het pad van de "Deelnemer".

Je neemt één diepe teug adem. Je vult je buik, dan je borst, tot je eruitziet als een duif. Dan ga je naar beneden.

Stilte.

Absolute stilte. Geen bellen. Geen gesis. Je glijdt door het water als olie.

Ik heb een geheime plek nabij Ras Abu Galum. Wanneer ik daarheen ga met scuba, negeren de schildpadden me. Maar op een dag ging ik naar beneden op één enkele ademteug. Ik hield me vast aan een rots op 15 meter. Een schildpad kwam recht op mijn masker af. Hij keek me recht in de ogen. Hij dacht dat ik gewoon een grote, onhandige vis was. Ik maakte deel uit van het rif. Ik was een geest.

Maar dit komt met een prijs. Met scuba kun je 45 minuten op 20 meter blijven en genieten van de stikstof. Je kunt ontspannen. Je kunt tien minuten lang staren naar een piepkleine naaktslak die spons eet als je dat wilt.

Met vrijduiken? Je hebt twee minuten. Misschien drie als je goed bent. Je leeft op geleende tijd. De oceaan laat je op bezoek komen, maar slechts voor een moment. Je moet elke seconde verdienen.

De Geest: Ontspanning tegenover Meditatie

Hier is de waarheid over de mentale staat. Dit is wat zal bepalen van welke van de twee je zult houden.

Scubaduiken is extern. Je kijkt naar buiten. Je kijkt naar het koraal. Je kijkt naar het scheepswrak. Je kijkt naar je buddy om er zeker van te zijn dat hij niets stoms doet. Het is een sociale activiteit. Het is ontspannend, jazeker, alsof je naar een prachtige film kijkt terwijl je gewichtloos zweeft. Je hoeft niet tegen jezelf te vechten. Je ademt gewoon en kijkt.

Vrijduiken is intern. Wanneer je 30 meter diep bent op één ademteug, kijk je niet naar het koraal. Je kijkt binnen in je eigen hoofd. Je lichaam begint aan te dringen: Adem! Adem nu! Je moet tegen je hersenen zeggen: Hou je koest, alles is in orde.

Het is een strijd. Een meditatie. Je moet een plek van totale vrede vinden terwijl je kooldioxideniveau stijgt. Als je in paniek raakt, verbruik je zuurstof en raak je buiten westen.

Vrijduiken trekt de intense mensen aan. De yoga-mensen. De mensen die hun angsten willen overwinnen. Scubaduiken trekt de ontdekkingsreizigers aan. De biologen. De mensen die de wereld willen zien zonder daarvoor te hoeven lijden.

Hier, ik heb het voor je in een tabel gezet, zoals de menu's bij de restaurants aan de promenade.

Wie ben jij?

Dus, wie ben jij?

Ben jij de persoon die graag in een comfortabele stoel zit en naar een documentaire kijkt? Hou je ervan om de kleuren te zien, de kleine garnaaltjes, de manier waarop het licht op het rif valt? Wil je je gewichtloos voelen zonder je longen te hoeven trainen als een atleet? Wil je je veilig voelen, wetende dat je genoeg lucht hebt?

Dan, mijn vriend, ben je een Scubaduiker. Je zult dol zijn op het wrak van de Thistlegorm. Je zult het heerlijk vinden om hier over de koraaltuinen te drijven.

Of... ben jij de persoon die graag grenzen opzoekt? Wil je het water tegen je borst voelen drukken? Wil je stilte? Wil je weten hoe het voelt om een zeehond te zijn, die naar beneden glijdt in de duisternis tot het licht vervaagt, terwijl je niets anders hoort dan je eigen hartslag die vertraagt?

Dan ben je misschien een Vrijduiker. Je zult je tijd doorbrengen bij de Blue Hole, starend in de afgrond, vrede vindend in het ongemak.

De keuze is aan jou

Weet je, in Dahab doen velen van ons beide. We werken als scuba-gidsen om de toeristen de schoonheid te laten zien. Maar op onze vrije dagen? Wanneer de zon opkomt en het water als glas is? Dan pakken we de lange vinnen. We gaan met een vertrouwde buddy, nooit alleen, de zee is te groot voor één persoon. We gaan om de stilte te voelen.

Maar je moet ergens beginnen.

Als je bang bent voor het water, begin dan met scuba. De tank is een veiligheidsdeken. Het houdt je hand vast.

Als je je verveelt door regels en zware uitrusting, begin dan met vrijduiken. Het zal je leren hoe je kalm kunt blijven wanneer de omstandigheden moeilijk worden.

Wat je ook kiest, de Rode Zee wacht op je. De vissen geven er niet om hoe je er komt, zolang je hun huis maar respecteert. Raak alleen het koraal niet aan, anders moet ik tegen je schreeuwen, en ik haat schreeuwen.

Yalla, drink je thee op. De wind gaat liggen. Laten we naar het water gaan kijken.