De Eerste Ademteug: De Spiegel van de Rode Zee Oversteken

Mijn vriend, welkom. Ga zitten. De thee is heet en er is suiker in overvloed, precies zoals we het hier in Dahab graag hebben. Jij kijkt naar het water en ziet een vlak blauw laken. Ik kijk ernaar en zie een plafond. Een plafond van een huis waar ik de helft van mijn leven doorbreng.

Je stelde me een vraag die me deed glimlachen. Je wilt weten hoe het voelt. Niet het technische gedeelte. Niet de definitie van de werking van de ademautomaat uit het PADI-handboek. Je wilt weten wat er binnenin het hoofd en het hart gebeurt wanneer je je gezicht in het water steekt en besluit niet dood te gaan.

Yalla, laat me het je vertellen. Ik heb duizend gezichten deze verandering zien doormaken. Ik herinner me die van mezelf nog goed. Het is niet alleen ademhalen. Het is het passeren door een spiegel.

De Weerstand van de Geest

Vóór het water is er de hitte. Hier in de Zuid-Sinai is de zon als een zware hand op je schouder. Het duikpak zit strak. Het ruikt naar neopreen en oud zout. Je zweet. De fles op je rug weegt twaalf kilo en de loodgordel snijdt in je heupen. Je voelt je lomp. Als een eend die over rotsen probeert te lopen.

Je hersenen zijn slim. Ze hebben je voorouders duizenden jaren in leven gehouden door één simpele regel te volgen: Adem geen water in.

Dus wanneer we tot onze borst in het rif bij de Lighthouse staan en ik tegen je zeg: "Oké habibi, ga maar op je knieën," beginnen alle alarmbellen in je hoofd te rinkelen.

Je stopt de ademautomaat in je mond. Het mondstuk is van siliconen. Het voelt vreemd aan. De smaak is van plastic en misschien een vleugje zee als we hem in de oceaan hebben gespoeld. Je klem je tanden op de nokjes. Je ademt nu lucht uit de fles, maar je gezicht is nog droog. De lucht is koud. Het is droge lucht, gefilterd en samengeperst om vocht te verwijderen zodat de fles niet roest. Het raakt de achterkant van je keel met een kilte, zo droog als een woestijnbot. Je krijgt er onmiddellijk dorst van.

Dan geef ik het signaal. Naar beneden.

De Duik: Chaos en Lawaai

Je laat je hoofd zakken. Het water spoelt over je voorhoofd, je ogen, je oren.

Het eerste wat je opvalt is niet wat je ziet. Het is het geluid.

Op het land is de wereld vol achtergrondgeluid. Wind. Auto's. Vogels. Praten. Onder water is de eerste seconde een schok van stilte, onmiddellijk gevolgd door het luidste geluid dat je ooit hebt gemaakt.

HSSSHHHHHHHHHH.

Dat is het geluid van jouw inademing. Het klinkt als een storm binnenin je schedel. De ademautomaat levert lucht op de omgevingsdruk van het water, dus het stroomt met kracht naar binnen.

Dan adem je uit.

BLUB-BLUB-BLUB-GEBRUL.

De bellen zijn chaotisch. Ze borstelen langs je oren en kietelen je wangen. Ze stijgen naar de oppervlakte, wiebelend en schuddend. Een moment ben je blind door de bellen. Je voelt het koude water tegen je wangen drukken, het enige deel van je gezicht dat onbedekt is.

Je hart slaat snel. Ik kan het zien. Ik zie het in de ogen van elke leerling. De ogen worden groot achter het masker. De ademhaling is kort. Oppervlakkig.

Slokje. Slokje. Slokje.

Je steelt lucht, bang om een volledige maaltijd te nemen. Je hersenen schreeuwen: "We zijn onder water! Houd je adem in!" Maar dat mag niet. Houd nooit je adem in. Je dwingt jezelf om die droge, koude lucht weer naar binnen te zuigen. Het mechanisme werkt. Het levert.

De Omslag: Wanneer de Wereld Vertraagt

Dit is het magische moment. Het gebeurt meestal na dertig seconden.

Je beseft dat je niet dood bent.

De paniek is als een vuist die zich langzaam opent. Je neemt een lange teug adem. Je vult je longen. Omdat de lucht is samengeperst, bevat een volle long lucht onder water meer zuurstofmoleculen dan aan de oppervlakte. Het is rijk. Het maakt je wakker.

Je stopt met vechten tegen de uitrusting. Je rust op het zand.

Nu kijk je pas echt.

De Rode Zee is niet zoals de Atlantische Oceaan. We hebben geen donker, troebel water. We hebben vloeibaar licht. De zonnestralen snijden door het oppervlak als zwaarden, dansend op de witte zandbodem. Het ziet eruit als een net van goud licht dat heen en weer beweegt.

De boeken zeggen dat alles er 33% groter en 25% dichterbij uitziet door de lichtbreking. Maar voor jou voelt het gewoon intiem. Het koraalblok dat ver weg leek, is plotseling vlakbij. De oranje vlagbaarzen exploderen als vuurwerk rond je hoofd.

Je voelt het gewicht verdwijnen. Die zware fles? Weg. De strakke gordel? Vergeten. Je bent geen lomp eendje meer. Je bent iets anders. Je vliegt.

Het Zintuiglijke Archief

Laat me het voor je ontleden, zoals een kok een recept ontleedt. Het gevoel is een mix van tegenstellingen.

De Innerlijke Monoloog van "Thomas"

Ik herinner me een gast van vorige maand. Thomas. Een grote kerel uit Duitsland. Sterk, tatoeages, hij zag eruit alsof hij een kameel kon optillen. Maar in het water? Hij was een blaadje in de wind.

Ik hield zijn vest vast terwijl we afdaalden. Ik keek naar zijn ogen.

Eerste tien seconden: Pure doodsangst. Ik zag hem zijn meter controleren, mij controleren, het oppervlak controleren. Zijn handen grepen zijn inflatorslang zo hard vast dat zijn knokkels wit werden. Hij dacht: "Dit is onnatuurlijk. Ik ben een zoogdier. Ik hoor op de grond."

Twintig seconden: Hij dwingt zichzelf tot een lange uitademing. Hij ziet de bellen naar boven gaan. Hij beseft dat er geen water in zijn neus komt. De afsluiting is goed.

Veertig seconden: Hij kijkt naar een koraalduivel die bij een rots zweeft. De koraalduivel is kalm. Hij spreidt zijn vinnen, vol zelfvertrouwen, en houdt afstand. Hij geeft niets om Thomas. Thomas ziet dit. Als de vis kalm is, waarom heeft Thomas dan paniek?

Zestig seconden: De greep op zijn slang verslapt. Zijn benen stoppen met schoppen in het zand. Hij hangt daar simpelweg. Zwevend.

Dit is het moment waar ik op wacht. Het moment dat het "Landbrein" uitschakelt en het "Waterbrein" aangaat. Het mentale gekwetter stopt. Je kunt je geen zorgen maken over je e-mail, je huur of je vriendin als je ondergedompeld bent. De oceaan eist je volledige aandacht op. Het is de ultieme meditatie.

Zonnestralen die door het diepe blauwe water dringen. Een silhouet van een duiker die in de verte zweeft. Een serene en majestueuze sfeer.

De Geest in de Machine

Het is niet alleen maar perfectie, mijn vriend. We moeten respect hebben.

Ademhalen onder water voelt... geleend.

Je bent je pijnlijk bewust van je tijd. Je hebt een meter. Die telt af. 200 bar. 150 bar. 100 bar. Je draagt je leven op je rug. Dit creëert een heel specifieke emotie: Kostbaarheid.

Elke ademteug kost iets. Dus leer je ze te koesteren. Je hijgt niet als een hond. Je ademt langzaam. Diep. Je wordt een vrek met je lucht. Dit verbindt je met je lichaam op een manier die je op het land nooit voelt. Je voelt je middenrif uitzetten. Je voelt de kooldioxide opbouwen als je een ademteug overslaat. Je bent een machine en een ziel die samenwerken.

In de Blue Hole, waar ik de gevorderde duikers begeleid, is dit gevoel nog sterker. Het diepe blauw roept je. Het is makkelijk om je té comfortabel te voelen. Daarom zeggen we dat de zee geesten heeft. De stikstof op diepte kan je een dronken gevoel geven, stikstofnarcose. Wij noemen het het "Martini-effect". Je voelt je gelukkig. Té gelukkig. Je vergeet dat je mens bent.

Daarom ben ik er. Om je op de schouder te tikken en te zeggen: "Habibi, check je lucht."

Terug naar de Zwaartekracht

Wanneer de duik eindigt en we het oppervlak doorbreken, voelt alles zwaar.

De zwaartekracht grijpt je onmiddellijk vast. De fles is weer zwaar. Het water loopt uit je oren. Je spuugt de ademautomaat uit en de lucht smaakt vochtig en dik. Het smaakt naar zout en benzine en zonnebrandcrème.

Maar je glimlacht.

Iedereen glimlacht. Het is onwillekeurig. Je bent naar een andere planeet gereisd en teruggekeerd.

Je vraagt hoe het voelt?

Het voelt alsof je een geheim hebt. Je kijkt naar de toeristen die over de boulevard lopen, hun ijsje eten en naar de bovenkant van het water kijken. Zij zien het oppervlak. Maar jij? Jij weet wat eronder zit. Jij hebt de verboden lucht ingeademd.

Kom. Drink je thee op. De wind gaat liggen. Morgen zal ik het je niet alleen vertellen. Dan gaan we. Dan zul je de bellen zelf horen.