Vang het ware blauw: Gids voor belichting bij onderwaterfotografie

Salam, mijn vriend. Welkom. Ga zitten. Laat me wat thee voor je inschenken. Het is Bedoeïenenthee, met veel suiker en een blaadje habak dat hier in het stof van de Sinaï is gegroeid.

Weet je, mensen komen naar Dahab om vele redenen. Sommigen komen om zich voor de wereld te verbergen. Anderen komen om zichzelf te testen in de diepe canyons (altijd met respect, nooit vanuit ego). Maar velen, zoals jij, komen met die grote camera's. Enorme behuizingen, armen als die van een spin, glazen koepels die meer kosten dan mijn jeep.

Je duikt erin. Je ziet een prachtige Spaanse Danseres naaktslak. Ze is felrood en danst als een vlam in het donker. Je maakt de foto. Je bent zo gelukkig.

Dan kom je terug aan de oppervlakte. Je kijkt naar het scherm.

Blauw. Alles is blauw. Het rood is weg. De danseres ziet eruit als een grijze vlek. Je kijkt naar het water, dan naar je camera, en je voelt je bedrogen.

Luister naar mij. De oceaan is prachtig, maar ze is een dief. Ze steelt licht. Ze steelt kleur. Om een goede foto te maken, moet je slimmer zijn dan het water. Je moet begrijpen hoe ze denkt.

De dood van rood

Hier in de woestijn is de zon onverbiddelijk. Ze onthult alles. Maar onderwater werkt het water als een gigantisch filter.

Stel je voor dat licht bestaat uit veel verschillende lopers. Rood, Oranje, Geel, Groen, Blauw. Ze springen allemaal tegelijk het water in zodra de zon het oppervlak raakt.

Rood is een luie loper. Erg lui. Na 5 meter wordt Rood moe en stopt hij. Hij sterft in feite. Als je je vinger snijdt op 15 meter diepte, ziet het bloed er groen of zwart uit. Het is spookachtig.

Oranje komt iets verder, misschien 10 meter. Geel geeft het op rond de 20 meter.

Maar Blauw? Blauw is een marathonloper. Blauw gaat diep. Dat is waarom de oceaan blauw is. Het is de enige kleur die de reis overleeft.

Dus wanneer je een foto maakt op 10 meter zonder een flitser (strobe), is je camera niet kapot. Hij legt simpelweg de waarheid vast. Er is daar beneden geen rood licht om te registreren. Je kunt de verzadiging in de nabewerking niet zomaar opschroeven om dit te herstellen, want de data is er simpelweg niet. Het is alsof je probeert een fluistering op te nemen in een zandstorm.

Om dit op te lossen hebben we twee keuzes: we brengen onze eigen zon mee (strobes), of we leren dansen met de echte zon. Vandaag praten we over de zon.

De gouden regel: Kom dichtbij, en dan nog dichterbij

Ik heb fotografen gezien met lenzen zo lang als mijn arm. Ze proberen een haai te fotograferen van 10 meter afstand.

Dat werkt niet.

Water is 800 keer dichter dan lucht. Zelfs hier in Dahab, waar het zicht zo helder is als gin, zit het water vol met deeltjes. Minuscuul plankton. Zout. Zand. Microscopische wezens wiens namen ik niet kan uitspreken.

Wanneer je ver weg bent, moet je camera door al dat water kijken om het onderwerp te zien. Het is alsof je een portret probeert te maken door dikke mist. De foto zal zacht zijn. Hij zal blauw zijn. Hij zal saai zijn.

Je moet de waterkolom elimineren.

Dit is de regel die ik iedereen vertel die met mij duikt: Zoom met je vinnen, niet met je lens.

Als je denkt dat je dichtbij genoeg bent, ben je dat niet. Kom dichterbij. Vul het beeld. Wanneer je op een halve meter afstand bent, is de hoeveelheid water tussen je lens en de vis klein. De kleuren zullen scherper zijn. Het contrast zal hoger zijn. De "mist" verdwijnt.

Maar alsjeblieft. Verpletter het koraal niet. Ik zag ooit een man een 200 jaar oud tafelkoraal vernielen, alleen maar om een macroshot van een garnaal te krijgen. Ik heb hem achteraf geen thee gegeven. Respect voor het rif eerst. De foto komt op de tweede plaats.

Fotograferen met de zon mee (Front Lighting)

Wanneer we in de woestijn wandelen, houden we de zon op ons gezicht om warm te blijven. Wanneer je onderwater fotografeert om kleur te krijgen zonder flitsers, houd je de zon in je rug.

Zie de zon als je trouwe partner (wingman).

Als je ondiep bent, laten we zeggen 5 tot 10 meter, en de zon staat hoog en fel (zoals altijd in Egypte), kun je nog steeds natuurlijke kleuren vastleggen.

Positioneer jezelf zo dat de zon achter je staat en over je schouder op het rif schijnt. Het zonlicht raakt het koraal en kaatst terug in je lens.

Dit is de beste manier om die "vakantiebrochure-look" te krijgen. Helderblauw water, kleurrijk rif. Het werkt het beste in het midden van de dag, tussen 10:00 en 14:00 uur, wanneer de zon diep in het water doordringt.

Als je tegen de zon in schiet, wordt de vis een schaduw. Een silhouet. Dat is een andere stijl. Maar voor kleur? Houd de zon achter je.

De magie van de Sunburst (Omhoog fotograferen)

Misschien wil je drama. Je wilt de wereld laten zien hoe het voelt om klein te zijn in het grote blauw.

Je kijkt omhoog.

Omhoog fotograferen is mijn favoriete techniek. We noemen het de "Sunburst". Het is wanneer je de bal van de zon vastlegt die door het wateroppervlak breekt, met lichtstralen die naar beneden dansen als gordijnen in een moskee.

Maar dit is lastig. Als je zomaar richt en klikt, ziet de zon eruit als een grote, lelijke witte vlek die is geëxplodeerd, en de rest van de foto zal zwart zijn.

Hier is de truc, het geheime recept:

1. Snelle sluitertijd (shutter speed): Je moet snel zijn. 1/200ste van een seconde of sneller. Dit "bevriest" de lichtstralen zodat ze er duidelijk uitzien.
2. Klein diafragma (hoge F-stop): Stel je camera in op f/11, f/16 of zelfs f/22. Wanneer je het diafragma (het gat in de lens) verkleint, worden de lichtstralen scherp en gedefinieerd. Als het gat wijd open staat, is de zon slechts een vage gloed.
3. De hoek: Ga laag zitten. Kom onder het onderwerp. Misschien is het een schildpad, je buddy, of een mooi waaierkoraal. Plaats hen tussen jou en de zon.

Wanneer je dit doet, wordt het onderwerp een silhouet. Een zwarte vorm tegen het blauwe vuur van het oppervlak. Het is erg artistiek. Het vertelt een verhaal van diepte.

Een tabel voor in je zak

Ik ben geen man van spreadsheets, ik ben een man van de zee. Maar soms helpt het om de dingen naast elkaar te zien.

Het water werkt als een lens

Er is nog één ding dat je moet onthouden.

Wanneer je je masker draagt, zien dingen er groter uit, nietwaar? De wetten van de lichtbreking (refraction) betekenen dat objecten onderwater 33% groter en 25% dichterbij lijken.

Dit brengt je hoofd in de war. Je reikt uit om de ankerlijn aan te raken, en je hand grijpt in het lege water.

Voor fotografie is dit van belang. Je denkt dat je dicht bij die anemoonvis bent. Je ogen zeggen: "Malik, stop, je gaat de vis kussen." Maar je camerasensor kent de waarheid. Je bent nog steeds te ver weg.

Vertrouw op de camera, niet op je ogen. Controleer je dome port. Als je jezelf niet een beetje bang maakt met hoe dichtbij je bent, ben je nog niet dichtbij genoeg.

Respect voor de geesten

Ik nam vorige week een duiker mee naar de Canyon. Hij was zo geobsedeerd door het krijgen van het perfecte licht op een glasvisje dat hij voorbij de 40 meter zakte zonder zijn lucht of zijn computer te controleren.

Ik moest naar beneden zwemmen, zijn vin vastpakken en hem het teken geven om te stoppen. We maakten samen een langzame, veilige opstijging.

Aan de oppervlakte was hij boos. Hij zei: "Ik had bijna de foto!"

Ik zei hem: "Mijn vriend, je kunt foto's van de vissen maken, maar word geen voer voor ze."

Fotografie is prachtig. Het laat je een stukje van de Rode Zee mee naar huis nemen naar je woonkamer. Maar laat de zoeker je niet blind maken. Kijk om je heen. Voel het water. Let op je drijfvermogen (buoyancy) en je diepte. Geen enkele foto is een rit naar de decompressietank (chamber) waard.

De beste belichting is het licht in je eigen herinnering. De camera is slechts een hulpmiddel om die herinnering op te roepen.

Dus, pak je spullen. Kom naar Dahab. We duiken bij zonsondergang op het Lighthouse-rif. Het licht is dan zacht, goud en blauw die in elkaar overvloeien. Het is het moeilijkste licht om in te fotograferen, maar het mooiste om te voelen.

En daarna? Meer thee. Altijd meer thee.