De inkt van de zee: Waarom je duiklogboek meer is dan alleen getallen

Ahlan, mijn vriend. Welkom. Ga hier maar zitten op het kussen. De thee is heet en de suiker vloeit rijkelijk. Dat is de manier van de Bedoeïenen.

Kijk daar eens naar buiten. Zie je hoe de Rode Zee van kleur verandert? In de ochtend heeft het de kleur van turkoois. Nu de zon achter de bergen van de Sinaï verdwijnt, is het diep indigo. Het is als een blauwe plek op de woestijn.

Ben je net klaar met je duik? Goed. Ik zag je uit het water komen bij het Lighthouse-rif. Je ziet er gelukkig uit. Maar vertel me, waar is je logboek?

Ah, je zegt dat je het later zult schrijven. Je zegt dat je het vanavond wel in je app zet. Of misschien denk je: "Malik, ik weet dat ik naar 18 meter ben gegaan voor 50 minuten, wat valt er nog meer te vertellen?"

Mijn vriend, je maakt een fout.

Een duiklogboek is geen spreadsheet. Het is geen bonnetje dat je bewaart voor de belasting. Het is een verhaal. Het is het enige dat een duiker onderscheidt van een toerist die alleen maar nat is geworden. Ik heb duizenden mensen begeleid hier in Dahab. Ik heb gezien hoe de "Blue Hole" te veel ego's heeft opgeëist. En ik heb duikers gezien die vijfhonderd duiken hebben gemaakt, maar zich er niet één kunnen herinneren omdat ze de magie nooit hebben opgeschreven.

Laten we thee drinken en praten over hoe je echt een logboek schrijft.

De geest in de details

Ik herinner me een duiker genaamd Thomas. Hij kwam jaren geleden bij me. Hij had een chique computer om zijn pols. Hij kostte meer dan mijn jeep. Hij zei: "Malik, ik hoef niets op te schrijven. De computer downloadt het profiel naar de cloud."

De cloud. Ik vertrouw de cloud niet. Ik vertrouw de zee.

Twee dagen later verruilde Thomas zijn shorty voor een volledig 5mm pak omdat de winterwind guur was. Hij had nergens genoteerd wat hij de vorige keer droeg toen hij een dik pak gebruikte. Hij gokte. Hij was bang dat hij zou blijven drijven, dus laadde hij zijn gordel vol met lood.

We sprongen erin bij de Canyon. Hij zonk als een baksteen. Hij knalde recht op de bodem omdat hij veel te zwaar was. Hij schopte zand omhoog, waardoor het zicht voor iedereen werd verpest. Hij verpletterde een stuk kwetsbaar vuurkoraal. Het was lelijk.

Als hij in zijn logboek had geschreven, had hij precies geweten hoeveel lood hij nodig had voor een 5mm pak vergeleken met een shorty. Hij zou neutraal zijn geweest. Hij zou veilig zijn geweest.

Wat je moet opschrijven (verder dan de getallen)

Begin met het gewicht en de trim. Dit is technisch, maar het is het skelet van je duik. Schrijf niet alleen "6 kilo." Schrijf op waar je ze hebt gelaten. Twee aan de gordel? Twee in de pockets van je trimjack? Dreven je voeten omhoog? Kwam je gezicht in het zand terecht? Schrijf het op: "6 kg gebruikt met 5mm pak. Voelde zwaar bij de veiligheidsstop met 50 bar. Probeer de volgende keer 5 kg." Dit is hoe je een meester wordt. Niet door uitrusting te kopen, maar door jezelf te kennen.

Schrijf dan over de wezens. Schrijf niet "Vis gezien." Dat is lui. Welke vis? Heb je de Napoleovis gezien? Die met de lippen als een verdrietige oude man? Was hij aan het eten? Was hij aan het slapen? Ik zag ooit overdag een Spaanse Danseres-naaktslak. Dat is zeldzaam. Rood als vers bloed tegen het blauw. Als ik de datum en de stroming niet had opgeschreven, zou ik denken dat ik het gedroomd had. Gebruik de juiste namen als je kunt. Als je het niet weet, vraag het me dan. Ik ken ze allemaal. Of teken een plaatje. Zelfs een slechte tekening is beter dan niets.

Schrijf de stemming op. Dit is het belangrijkste deel. Hoe voelde het water aan? Vocht de stroming tegen je als een boze hond? Of droeg het je teder zoals een moeder een kind draagt? Hoe was het in je hoofd? Was je bang? Opgewonden? Kalm? Soms hebben we slechte duiken. Het masker lekt. Je buddy is irritant. Je oren klaren niet. Schrijf dit op. Het is goede therapie. Wanneer je het vijf jaar later terugleest, zul je erom lachen.

De reflectie. Wees je eigen leraar. "Ik verbruikte mijn lucht te snel omdat ik te hard tegen de stroming in zwom." "Ik vergat mijn manometer (SPG) vaak genoeg te controleren." "Ik had een perfect drijfvermogen bij de veiligheidsstop." Eerlijkheid is de enige manier om beter te worden. De oceaan geeft er niets om als je tegen jezelf liegt. Maar de oceaan zal je er uiteindelijk voor straffen.

Papier vs. Digitaal: De oude strijd

Jullie jonge mensen houden van je schermen. Ik begrijp het. Mijn neef laat me dingen zien op zijn telefoon waar mijn hoofd van gaat tollen.

Er zit romantiek in een papieren logboek. Ik heb logboeken van twintig jaar geleden. Ze ruiken naar oud papier en gedroogd zout. De pagina's zijn gekreukeld door waterdruppels. Er staan stempels in van duikcentra die niet eens meer bestaan. Als ik ze open, ben ik weer 25 jaar oud. Ik zie mijn handschrift veranderen. Als ik enthousiast was, was mijn schrift rommelig. Als ik het koud had, was het bibberig. Dat krijg je niet van een scherm. Maar papier heeft nadelen. Je verliest het. Het wordt nat en de inkt loopt uit. Je pagina's raken op.

Digitale apps zijn slim. Ze houden je statistieken bij. Ze tonen je een kaart van waar je bent geweest. Ze maken een back-up van je leven, zodat je het niet verliest op het vliegveld. Maar veel apps zijn koud. Ze voelen aan als werk.

Dit is hoe ik de strijd zie:

Een brug tussen twee werelden: DIVEROUT

Ik was sceptisch toen een gast uit Taiwan me een app liet zien genaamd DIVEROUT. Ik dacht: "Nog meer speelgoed."

Maar ik keek over zijn schouder mee. Het was anders. Het zag er... vriendelijk uit. Het laat je de technische zaken, de gewichten, de flesdruk en de diepte heel snel vastleggen. Maar het moedigt je ook aan om foto's en gevoelens toe te voegen. Het zorgt ervoor dat je logboek er prachtig uitziet, als een tijdschrift van je leven.

Mijn gast vertelde me: "Malik, kijk, ik kan dit direct met mijn vrienden delen." Ik zag de interface. Het was strak. Niet volgepropt met onzin. Voor degenen onder jullie die het gemak van de telefoon willen, maar de geest van het verhaal willen behouden, moet je hier eens naar kijken. Je kunt het vinden op https://diverout.com.

Ik vind het goed dat het zich ook op de gemeenschap richt. Je kunt zien wat anderen zien. Als iemand gisteren een hamerhaai heeft gezien bij de Canyon, dan weet je dat. Het is een goed hulpmiddel. Ik hou nog steeds van mijn papier, maar ik heb respect voor dit gereedschap.

Het bewijs van je leven

Waarom maakt dit uit? Luister goed naar me. Op een dag ga je naar een nieuw duikcentrum. Misschien in Komodo. Misschien op de Galapagoseilanden. De stromingen daar zijn niet zoals onze milde Rode Zee. Het zijn rivieren. De divemaster zal je aankijken. Hij kent je niet. Hij ziet een plastic pasje waarop staat "Advanced Open Water." Dat pasje betekent niets. Dat pasje kun je in drie dagen kopen. Hij zal naar je logboek vragen.

Als je hem een leeg boek laat zien, of een boek met alleen handtekeningen en geen details, zal hij je op de "babyboot" zetten. Je zult duiken in de ondiepe baai met de mensen die nog aan het leren zijn hoe ze hun masker moeten klaren.

Maar als je hem een logboek laat zien, op papier of digitaal, dat rijk is aan details. Een logboek waarin staat: "Driftduik, sterke stroming, negatieve instap (negative entry), manta gezien," dan zal hij knikken. Hij zal zien dat je een echte duiker bent. Hij zal je op de boot zetten die naar het grote water gaat. De haaien. De diepe wanden.

Je logboek is je paspoort. Het is het bewijs dat je deze momenten hebt beleefd.

De zon gaat onder

De zon is nu bijna weg. De bergen worden paars. De wind steekt op. Dit is de beste tijd in Dahab. Het duiken is klaar. De verhalen beginnen.

Laat je duik niet vervliegen. Wanneer we onder water zijn, zijn we bezoekers. We zijn stille waarnemers in een wereld die niet de onze is. Het enige wat we mee kunnen nemen, is de herinnering. Als je het niet opschrijft, vervaagt de herinnering. De kleuren worden grijs. Het gevoel van gewichtloosheid wordt zwaar.

Dus alsjeblieft. Drink je thee op. Pak je pen, of pak je telefoon met DIVEROUT. Schrijf op wat je zag. Schrijf op hoe het zout proefde. Schrijf de naam op van de vis die je aankeek.

Doe het nu, voordat de details wegdrijven als luchtbellen.

Yalla, mijn vriend. Tot morgen onder water.