Muck diving w Anilao: Ziemia Święta makrofotografii

Mój automat wibruje o przednie zęby. To subtelne drżenie pojawia się tylko wtedy, gdy wstrzymuję oddech o ułamek sekundy dłużej, niż powinienem. Moja kamizelka (BCD) jest całkowicie pusta. Wypuściłem każdą mikroskopijną bańkę powietrza ze skrzydła. Wiszę dokładnie pięć centymetrów nad płatem gruboziarnistego piasku i gruzu koralowego na głębokości dwudziestu metrów.

Mój prawy palec wskazujący spoczywa na spuście migawki obudowy aparatu. Metaliczny, stęchły smak sprężonego powietrza z wynajętej butli poszedł w całkowitą niepamięć. Ignoruję strużkę zimnej wody przesączającą się przez uszczelkę szyjną pianki i tępy ból formujący się w lewym łydce. Cała moja energia mentalna skupiona jest na stworzeniu wielkości ziarnka ryżu.

Witajcie w Anilao.

Jako lokalny nurek z Północnego Sulawesi, jestem zaciekle lojalny wobec Cieśniny Lembeh. Lembeh to bezsprzeczna stolica muck divingu. Uwielbiam nasz ciemny, wulkaniczny piasek. Kocham tę czystą brzydotę naszego otoczenia, która nagle rodzi najbardziej spektakularne życie morskie na planecie. Ale muszę się do czegoś przyznać. Kiedy chcę tła, które nie wygląda jak dosłowna sterta brudu, pakuję moje ciężkie walizki Pelican i lecę na Filipiny.

Anilao znajduje się w prowincji Batangas. To absolutna obsesja dla podwodnych fotografów makro. Nie przyjeżdża się tu dla rekinów wielorybich. Nie przyjeżdża się tu dla mant. Jeśli chcesz pływać szybko i przemierzać kilometry rafy, będziesz tu skrajnie nieszczęśliwy. Anilao jest dla cierpliwych, obsesyjnych i nieco szalonych nurków, którzy są gotowi gapić się na jeden kamień przez godzinę.

Gdzie muł spotyka rafę

Środowisko nurkowe jest tutaj dziwne i absolutnie wspaniałe. W Lembeh muck dive (nurkowanie w mule) jest dokładnie tym, na co wskazuje nazwa. To czysty muł i czarny piasek. Anilao oferuje coś innego. To hybryda.

Zanurzysz się w miejscu takim jak Secret Bay lub Twin Rocks i zorientujesz się, że płyniesz nad standardową rafą koralową. Są tam kolorowe koralowce miękkie i zdrowe gąbki baryłkowate. Ale potem trafiasz na strefy gruzu. To zbocza z połamanych koralowców, kępy zielonych alg i gruboziarnisty biały piasek. Dla nowicjusza te strefy przejściowe wyglądają na martwe. Dla kogoś z obiektywem makro 105 mm i dwiema lampami błyskowymi (strobes), to najbardziej produktywna nieruchomość w oceanie.

To połączenie rafy i gruzu oznacza, że obiekty makro są tutaj niezwykle zróżnicowane. Znajdziesz tu dziwacznych mieszkańców dna ukrywających się w piasku tuż obok kolorowych ślimaków nagoskrzelnych, które żerują na parzydełkowcach (hydroids) na rafie. Ponieważ piasek jest jaśniejszy i cięższy niż drobny muł w Lembeh, właściwie mniej musisz się martwić o katastrofalny backscatter (refleksy od zawiesiny), który mógłby zrujnować Twoje ujęcie.

Backscatter to absolutny wróg fotografa podwodnego. Powstaje, gdy lampy błyskowe oświetlają cząsteczki zawieszone w wodzie między portem obiektywu a obiektem. W drobnym mule jedno nieostrożne machnięcie płetwą spowoduje powstanie chmury pyłu, która osiada przez dwadzieścia minut. Woda w Anilao jest zazwyczaj czystsza. Nadal potrzebujesz idealnej techniki płetwowania. Poproszę tylko żabkę (frog kick). Ale możesz ustawić lampy pod nieco bardziej agresywnym kątem bez podświetlania burzy śnieżnej z osadów.

Małe gwiazdy Batangas

Musimy porozmawiać o lokalnych celebrytach. Przewodnicy w Anilao mają oczy jak krewetki modliszkowe. Potrafią dostrzec półprzezroczyste stworzenie na białej skale z odległości trzech metrów. Nauczyłem się im po prostu ufać. Kiedy mój przewodnik wskazuje na coś, co wygląda jak absolutnie nic, nie dyskutuję. Po prostu zaczynam ustawiać ramiona lamp i dobierać parametry ekspozycji.

Ślimak "Shaun the Sheep" (Costasiella kuroshimae)

To stworzenie, które co kilka miesięcy podbija internet. Technicznie nie jest to ślimak nagoskrzelny, lecz workojęzyczkowy (sacoglossan). Ale my, fotografowie makro, dla oszczędności czasu nazywamy go po prostu "nudi".

Costasiella kuroshimae wygląda dokładnie jak malutka, świecąca na zielono kreskówkowa owca z różowymi uszami. Te uszy to rynofory, których używają do wyczuwania zapachów w otoczeniu. Zielony kolor pochodzi z chloroplastów, które kradną z zjadanych alg. Dosłownie przeprowadzają fotosyntezę, aby przetrwać.

Znalezienie ich jest doprowadzające do szału. Musisz szukać alg Avrainvillea. Te algi wyglądają jak puszysta, ciemnozielona paletka do ping-ponga wbita w piasek. Kiedy znajdziesz algi, musisz przeszukać ich krawędzie w poszukiwaniu ślimaka.

Aby je sfotografować, potrzebujesz poważnego powiększenia. Standardowy obiektyw makro nie wystarczy. Używam Nikona 105 mm, ale dla "Shauna" muszę założyć na port soczewkę makro (wet lens) +15 dioptrii. Głębia ostrości przy takim powiększeniu jest cienka jak papier. Jeśli zrobię zdjęcie przy f/8, tylko czubek lewego rynoforu ślimaka będzie ostry, podczas gdy oczy będą rozmytą plamą. Zazwyczaj przymykam przysłonę do f/22, a nawet f/29. Wymaga to ogromnej ilości światła. Rozkręcam lampy na pełną moc i kieruję je do wewnątrz na tyle, by uchwycić ten półprzezroczysty blask ciała ślimaka.

Ślimak "Pikachu" (Thecacera pacifica)

Jeśli masz owcę, równie dobrze możesz mieć Pokémona. Thecacera pacifica jest jaskrawożółta z czarnymi pasami i jasnoniebieskimi końcówkami na wyrostkach. Autentycznie wygląda jak Pikachu.

W przeciwieństwie do ślimaka "Shaun", który siedzi na algach w piasku, Pikachu często znajduje się przyczepionego do msziołów (bryozoans) na ścianach rafy. Oznacza to, że często fotografujesz go na tle pełnym detali.

Tutaj lubię używać strumienicy (snoot). Snoot to urządzenie przypominające lejek, które mocuje się z przodu lampy błyskowej. Zwęża ono wiązkę światła z szerokiego strumienia w malutki, skoncentrowany punkt. Celowanie nim jest niesamowicie frustrujące. Pomylisz się o milimetr i Twoje zdjęcie będzie całkowicie czarne. Ale kiedy trafisz w cel, dzieje się magia. Snoot oświetla tylko żółtego Pikachu, pozwalając chaotycznemu tłu rafy zniknąć w czystym cieniu.

Krab boksujący (Lybia tessellata)

Ślimaki nagoskrzelne są świetne, bo są powolne. Skorupiaki to zupełnie inny poziom stresu.

Lybia tessellata to maleńki krab, który w każdym ze swoich przednich szczypiec nosi żywego ukwiała. W obliczu zagrożenia macha tymi ukwiałami jak cheerleaderka jadowitymi pomponami. Ukwiały (Triactis producta) parzą drapieżniki i chronią kraba.

Pamiętam nurkowanie na Arthur’s Rock. Mój przewodnik uderzył w butlę metalowym wskaźnikiem (muck stick). Podpłynąłem, a on wskazał na kawałek martwego koralowca pod małym nawisem. Gapiłem się przez solidne pięć minut. W końcu zobaczyłem kraba. Był nie większy niż paznokieć.

Spędziłem osiemdziesiąt minut z tym jednym krabem. Nie ruszałem się. Aparat był zablokowany na skale. Czekałem na idealne ujęcie zachowania. Zdjęcie kraba boksującego, który po prostu siedzi, jest nudne. Chciałem, żeby krab się wyprostował i wypchnął swoje ukwiały do przodu. Sprawdziłem manometr. Zostało mi pięćdziesiąt barów. Czas uciekał.

Nuciłem pod nosem, żeby zachować spokój. Krab drgnął. Postąpił krok do przodu. Uniósł szczypce idealnie symetrycznie do obiektywu. Nacisnąłem spust.

Lampy nie błysnęły.

Mój kabel synchronizacyjny poluzował się w gnieździe obudowy. Wydałem z siebie krzyk w automat, który prawdopodobnie wystraszył każdą rybę w promieniu kilometra. Wcisnąłem kabel z powrotem, pomodliłem się do bogów oceanu i czekałem kolejne dziesięć minut, podczas gdy moje powietrze tykało w kierunku czerwonej strefy, a łydki zaczęły łapać skurcze. Krab w końcu powtórzył występ i zrobiłem zdjęcie. To idealnie podsumowuje fotografię makro. To dziewięćdziesiąt procent czystej frustracji i dziesięć procent absolutnej euforii.

Techniczne podejście do Anilao

Jeśli planujesz odwiedzić ten region, nie możesz po prostu pojawić się z kamerą sportową na kijku do selfie i oczekiwać, że uwiecznisz te zwierzęta. Potrzebujesz odpowiednich narzędzi i odpowiedniego nastawienia.

Oto krótkie zestawienie tego, jak podchodzę do trzech głównych gwiazd Anilao.

Sprzęt to tylko połowa sukcesu. Druga połowa to pływalność.

Większość nurkowań spędzisz wisząc centymetry nad dnem. Nie możesz dotknąć żywej rafy. Nie możesz wzbić piasku. Niektórzy fotografowie oszukują i nurkują z nadmiernym balastem, aby "przybić się" do dna. Gardzę tą praktyką. Standardy PADI i SSI dyktują ścisłą neutralną pływalność nie bez powodu. Ciągnięcie ołowiu po dnie niszczy dokładnie te mikro-siedliska, które próbujemy sfotografować.

Zamiast dodawać balastu, opanowałem kontrolę objętości płuc. Wypuszczam powietrze z BCD, aż stanę się idealnie neutralny. Następnie biorę głęboki wydech, używając dolnej jednej trzeciej pojemności płuc, aby ustanowić stabilny, lekko ujemny zwis. Używam tępego, metalowego wskaźnika (muck stick), kładąc na nim tylko jeden palec, zakotwiczony delikatnie w płacie całkowicie martwego piasku. Nigdy nie używam wskaźnika na żywym koralowcu. Służy on jako punkt obrotu dla mojego ciała, dzięki czemu mogę utrzymać ciężką obudowę aparatu w idealnym bezruchu bez opierania płetw na delikatnym ekosystemie.

Sztuka zwalniania

Współczesna kultura nurkowa jest często obsesyjnie skupiona na pokonywaniu dystansów. Odprawy przed nurkowaniem brzmią jak operacje wojskowe: dopłyniemy do cypla, wepniemy się hakiem w prąd, pozwolimy się nieść wzdłuż ściany i wynurzymy przy markerze na otwartej wodzie.

Anilao całkowicie odrzuca tę filozofię.

Dobre nurkowanie w Anilao może obejmować łączny dystans dwudziestu metrów. Wskakujesz, schodzisz do pola gruzu i... pełzniesz. Zaglądasz w każdą szczelinę. Patrzysz pod spód martwych liści. Sprawdzasz porzucone skorupy kokosów na piaszczystym dnie. Uświadamiasz sobie, że płat alg wielkości talerza obiadowego mieści cały funkcjonujący ekosystem krewetek, krabów i płazińców.

W tego rodzaju nurkowaniu kryje się głęboka medytacja. Kiedy ograniczasz swój ruch fizyczny, Twoje oczy są zmuszone do cięższej pracy. Twój mózg zaczyna odcinać szerszy obraz i dostrajać się do miniaturowych detali. Tekstura zwykłej gąbki nagle wygląda jak obcy teren. Malutka, przezroczysta krewetka staje się najbardziej fascynującym stworzeniem na ziemi. Drobinka kurzu, która nagle mruga. Magia.

Moje wyprawy do Anilao zawsze mają ten sam rytm. Pierwszego dnia moje oczy wciąż są dostosowane do wielkiego świata. Przegapiam połowę rzeczy, które wskazuje przewodnik. Do trzeciego dnia mój mózg się skalibrował. Zaczynam sam znajdować ślimaki nagoskrzelne. Zaczynam przewidywać chaotyczne ruchy babek. Zimna woda spływająca po kręgosłupie już mi tak nie przeszkadza. Ciężka obudowa aparatu wydaje się całkowicie nieważka.

Kiedy ostatniego dnia pakuję mokrą piankę, czując znajomy fetor wilgotnego neoprenu i soli morskiej schnącej na słońcu, zawsze czuję ukłucie winy. Lembeh to mój dom. Lembeh ma moje serce. Ale czysta różnorodność obiektów czekających w kolorowym gruzie Anilao sprawia, że jest to pielgrzymka, którą muszę odbyć co roku. Zawsze znajdzie się jeszcze jeden ślimak nagoskrzelny, którego nie sfotografowałem jeszcze idealnie. Zawsze jest jeszcze jedna drobna korekta przysłony (f-stop), którą muszę przetestować.

Ocean jest niesamowicie rozległy, ale jego najlepsze części są zazwyczaj mniejsze niż Twój paznokieć. Potrzebujesz tylko cierpliwości, by przestać machać płetwami i zacząć patrzeć.