Przewodnik po nurkowaniu w suchym skafandrze: Jedyny sposób, by przetrwać prawdziwe zimno

Jeśli nurkujesz w wodzie cieplejszej niż 20 stopni Celsjusza, przestań czytać. Po prostu się kąpiesz. Załóż szorty i oglądaj ładne, kolorowe rybki.

Dla reszty z nas nurkowanie to praca. To przemysłowe zastosowanie ludzkiej fizjologii w środowisku, które chce nas zabić. Główną bronią oceanu przeciwko nurkowi nie jest ciśnienie ani narkoza azotowa. To zimno. Zimno sprawia, że głupiejesz. Spowalnia twój czas reakcji. Powoduje sztywnienie palców, przez co nie możesz obsługiwać karabinków (bolt snaps) ani zaworów odcinających (isolation valves). W końcu zatrzymuje twoje serce.

Widzę nurków rekreacyjnych próbujących stawić czoła dziesięciostopniowej wodzie w piankach 7 mm. Nazywają to „odwagą”. Ja nazywam to byciem obciążeniem dla grupy. Wychodzą z wody trzęsąc się, z sinymi ustami, niezdolni do wyraźnego mówienia. To nie jest nurkowanie. To przetrwanie własnego błędu.

Suchy skafander to nie luksus. To system podtrzymywania życia. To jedyna bariera między temperaturą rdzeniową twojego ciała a nieskończonym radiatorem Północnego Atlantyku.

Fizyka zamarzania: Woda kontra powietrze

Aby zrozumieć, dlaczego pianka jest bezużyteczna przy poważnej pracy, musisz uszanować termodynamikę. Ciepło się przemieszcza. Zawsze płynie od gorącego do zimnego. Twoje ciało to radiator o temperaturze 37 stopni, a ocean to kąpiel chłodząca.

Pianka działa poprzez uwięzienie cienkiej warstwy wody przy skórze. Twoje ciało spala kalorie, aby ogrzać tę wodę. Neoprenowa pianka zapewnia izolację, która ma utrzymać to ciepło. Ale ten projekt ma fatalną wadę.

Ciśnienie zgniata neopren.

Na powierzchni twój skafander 7 mm ma 7 mm grubości. Na głębokości 30 metrów ten sam skafander jest ściśnięty do może 2 lub 3 mm. Tracisz izolację dokładnie wtedy, gdy woda staje się zimniejsza. Owijasz się w zmiażdżony arkusz gumy, który oferuje zero ochrony termicznej.

Suchy skafander działa na zupełnie innej zasadzie. Całkowicie izoluje cię od wody. Izolacja nie pochodzi z samego skafandra. Pochodzi z gazu uwięzionego wewnątrz oraz z ociepliny, którą masz na sobie.

Woda odprowadza ciepło z ciała 25 razy szybciej niż powietrze. Tę liczbę musisz zapamiętać. 25 razy.

W suchym skafandrze jesteś otoczony warstwą gazu. Powietrzem. Argonem. Czymkolwiek go pompujesz. Gaz jest fatalnym przewodnikiem ciepła. I to jest dobre. Tworzy przerwę termiczną. Bez względu na to, jak głęboko zejdziesz, dopóki jesteś w stanie wyrównać ciśnienie w skafandrze i utrzymać tę warstwę gazu w ocieplinie, zachowujesz ciepło. Fizyka nie zmienia się na 100 metrach. Skafander nie zgniata się i nie traci wydajności jak tania pianka.

Powłoka kontra izolacja

Istnieją dwie główne szkoły dotyczące materiałów suchych skafandrów: neopren oraz membrana (trilaminate).

Nienawidzę neoprenowych suchych skafandrów. Są ciężkie. Schną całymi dniami. Nadal cierpią z powodu kompresji na głębokości, co drastycznie zmienia charakterystykę twojej pływalności. Są dla nurków sportowych, którym nie chce się kupić porządnej ociepliny.

Standardem jest laminat (trilaminate). To cienka powłoka. Nie ma żadnej własnej izolacji. To po prostu wodoszczelny worek. Oznacza to, że możesz dostosować izolację do konkretnej misji.

Strategia doboru ociepliny

Jeśli kupujesz suchy skafander za 3000 dolarów i zakładasz pod spód bawełniany t-shirt, jesteś idiotą. Bawełna zabija. Kiedy się spocisz, bawełna staje się mokra i traci wszelkie właściwości izolacyjne. Staje się w zasadzie chłodzącym ręcznikiem na twojej skórze.

Potrzebujesz materiałów syntetycznych lub wełny merynosa. Potrzebujesz puszystości (loft).

Ciepło w suchym skafandrze pochodzi z powietrza uwięzionego we włóknach ociepliny. Nazywamy to „loft”. Kiedy ciśnienie wzrasta, skafander napiera na ciebie. Potrzebujesz ociepliny, która opiera się kompresji. Standardem jest Thinsulate. 200g na umiarkowaną wodę. 400g w mrok.

Oto hierarchia ciepła:

1. Warstwa bazowa: Odprowadza pot od skóry. Wełna merynosa jest najlepsza. Grzeje nawet, gdy jest wilgotna.
2. Warstwa środkowa: To twój „loft”. Polar lub specjalistyczne kombinezony Thinsulate.
3. Powłoka: Sam suchy skafander.

Pamiętam zlecenie w fiordach pod Trondheim. Robiliśmy inspekcję spoin spawalniczych na 40 metrach. Woda miała 4 stopnie. Mój pomocnik opuścił mnie na dół. Miałem na sobie ciężką ocieplinę 400g. Siedziałem tam 90 minut. Nudziłem się, ale nie było mi zimno. Rekreacyjny gość na łodzi obok nas zrobił 20-minutowe nurkowanie „na strzała” (bounce dive) w piance i trzeba było mu pomagać zdjąć sprzęt, bo jego ręce przestały pracować.

Sprzęt ma znaczenie.

Pęcherz: Okiełznać bestię

Oto dlaczego ludzie boją się suchych skafandrów. Boją się pęcherza powietrza.

W piance jesteś neutralny. W suchym skafandrze jesteś wewnątrz balonu. Wpuszczasz gaz do skafandra, aby zatrzymać „ścisk” (squeeze), gdy skafander przysysa się do skóry jak uszczelka próżniowa. Ten gaz się przemieszcza.

Jeśli jesteś w poziomie, gaz rozkłada się wzdłuż pleców. To dobrze. To jest trym (trim).

Jeśli opuścisz nogi, powietrze ucieka do ramion. Wypuszczasz je. Proste.

Koszmarem jest sytuacja, gdy pozwolisz nogom powędrować powyżej głowy. Powietrze ucieka do stóp. Buty pompują się jak balony. Nie możesz płynąć w dół, ponieważ powietrze nadaje twoim nogom dodatnią pływalność. Wywracasz się do góry nogami.

Nazywamy to „pociskiem Polaris” (Polaris Missile). Wylatujesz na powierzchnię nogami do przodu. Nie możesz sięgnąć zaworu upustowego, bo jest na ramieniu, a ty jesteś odwrócony. Przekraczasz limity dekompresyjne. Ryzykujesz uraz ciśnieniowy płuc. Wyglądasz jak głupiec.

Zapobieganie niekontrolowanemu wynurzeniu nogami do góry

Wszystko sprowadza się do siły mięśni głębokich i świadomości sytuacyjnej.

1. Gaiters: Niektórzy nurkowie noszą stuptuty (gaiters) na łydkach, aby ograniczyć ilość powietrza dostającego się do butów. To pomaga.
2. Trym: Trzymaj ugięte kolana. Napnij pośladki. Nie pozwól stopom odpłynąć w górę.
3. Odzyskiwanie kontroli: Jeśli poczujesz, że powietrze ucieka do stóp, musisz działać natychmiast. Zwiń się w kłębek. Zrób fikołka do przodu (forward somersault). Wymuś powrót powietrza do najwyższego punktu, którym znów staną się twoje ramiona. Wtedy je wypuść.

Jeśli nie potrafisz zrobić fikołka do przodu pod wodą w pełnym rynsztunku, nie masz czego szukać w suchym skafandrze. Wracaj na basen.

Zarządzanie zaworami: Przemysłowy interfejs

Twój skafander ma dwa zawory.

Inflator: Zazwyczaj na środku klatki piersiowej. Łączy się z wężem niskiego ciśnienia. Naciskasz przycisk, gaz wchodzi do środka. Dodajesz tylko tyle gazu, by zlikwidować „ścisk” i przywrócić puszystość ociepliny. Nie używaj suchego skafandra jako urządzenia do kontroli pływalności (BCD). Do pływalności służy skrzydło. Skafandra używaj do niwelowania ucisku. Jeśli spróbujesz balansować pływalnością wyłącznie za pomocą skafandra, będziesz mieć w środku zbyt dużo przemieszczającego się powietrza. Duży pęcherz to niestabilny pęcherz.

Zawór upustowy (Exhaust): Zazwyczaj na lewym ramieniu. To zawór bezpieczeństwa. Może być ustawiony na „otwarty”, „zamknięty” lub gdzieś pomiędzy.

Kiedy pracujemy, zazwyczaj zostawiamy zawór całkowicie otwarty lub skręcony o jedno kliknięcie. Aby wypuścić gaz, po prostu unosisz lewy łokieć. Gaz znajduje najwyższy punkt i ucieka. Wymaga to subtelnego ruchu. Drgnięcia ramienia.

Nowicjusze to psują. Zakręcają zawór szczelnie, bo boją się przecieków. Potem zaczynają się wynurzać. Gaz się rozpręża. Zawór jest zamknięty. Pompują się i wystrzeliwują na powierzchnię.

Trzymaj zawór otwarty. Zaufaj konstrukcji zaworu zwrotnego. Woda nie wpłynie do środka. Gaz wypłynie na zewnątrz.

Koszt bycia suchym

Suche skafandry wymagają intensywnej konserwacji. Piankę płuczesz i wieszasz. Suchy skafander wymaga troski.

Zamek to słaby punkt. Jeśli zagniesz go zbyt mocno, pęknie. Jeśli go nie nawoskujesz, zaciśnie się. Zepsuty zamek w suchym skafandrze oznacza koniec nurkowania. Zalewasz się. A powiem ci, że zalany suchy skafander to katastrofa. Tracisz całą dodatnią pływalność pochodzącą z powietrza. Nagle ciągniesz za sobą ogromną masę wody. Twoja ochrona termiczna znika w sekundę.

Kryzy i manszety (neck and wrist seals) są wykonane z lateksu lub silikonu. Parcieją. Rozdzierają się. Musisz je talkować. Musisz je przyciąć tak, by nie blokowały dopływu krwi, ale nie przeciekały. Zbyt ciasne i zemdlejesz od ucisku na tętnicę szyjną. Zbyt luźne i będziesz mokry.

Ale ten wysiłek jest tego wart.

Pamiętam wynurzenie po długim przystanku dekompresyjnym w lutym. Temperatura powietrza wynosiła -2 stopnie. Wiatr wył. Wszedłem po drabince. Moja ekipa wspierająca rozpięła mi zamek. Wyszedłem ze skafandra całkowicie suchy. Miałem na sobie wełnianą bieliznę termoaktywną. Było mi ciepło. Natychmiast wypiłem kawę.

Nurkowie w piankach skulili się w kabinie, trzęsąc się i zdejmując mokry neopren, nieszczęśliwi.

To jest ta różnica. Jeden to profesjonalista adaptujący się do środowiska. Drugi to jego ofiara.

Jeśli traktujesz ocean poważnie, wejdź w suchy skafander. To jedyne odkupienie, jakie znajdziesz w mroźnej ciemności.