Pierwszy oddech: Przekraczając lustro w Morzu Czerwonym

Mój przyjacielu, witaj. Usiądź. Herbata jest gorąca, a cukru pod dostatkiem, dokładnie tak, jak lubimy tutaj w Dahab. Patrzysz na wodę i widzisz gładką, błękitną płachtę. Ja patrzę na nią i widzę sufit. Sufit domu, w którym spędzam połowę swojego życia.

Zadałeś mi pytanie, które wywołało uśmiech na mojej twarzy. Chcesz wiedzieć, jakie to uczucie. Nie interesują cię technikalia. Nie chcesz definicji „działania automatu oddechowego” z podręcznika PADI. Chcesz wiedzieć, co dzieje się w głowie i w sercu, kiedy zanurzasz twarz w wodzie i decydujesz, że nie zginiesz.

Yalla, pozwól, że ci opowiem. Widziałem tysiące twarzy przechodzących tę przemianę. Pamiętam własną. To nie jest tylko oddychanie. To przejście przez lustro.

Opór umysłu

Zanim pojawi się woda, jest upał. Tutaj, na południowym Synaju, słońce kładzie ciężką dłoń na twoim ramieniu. Pianka jest ciasna. Pachnie neoprenem i starą solą. Pocisz się. Butla na plecach waży dwanaście kilogramów, a pas balastowy wpija się w biodra. Czujesz się niezdarny. Jak kaczka próbująca stąpać po skałach.

Twój mózg jest sprytny. Chronił twoich przodków przez tysiące lat, przestrzegając jednej prostej zasady: Nie wdychaj wody.

Kiedy więc stoimy po klatkę piersiową w wodzie na rafie Lighthouse, a ja mówię ci: „Dobrze, habibi, uklęknij”, każdy alarm w twojej głowie zaczyna wyć.

Wkładasz automat do ust. Ustnik jest silikonowy. Wydaje się obcy. Ma smak plastiku i być może delikatną nutę morza, jeśli płukaliśmy go w oceanie. Zaciskasz zęby na wypustkach. Oddychasz już powietrzem z butli, ale twoja twarz wciąż jest sucha. Powietrze jest zimne. Suche, przefiltrowane i sprężone, by usunąć wilgoć, dzięki czemu butla nie rdzewieje. Uderza w tył gardła chłodem, suche jak pustynna kość. Natychmiast chce ci się pić.

Wtedy daję sygnał. W dół.

Zanurzenie: Chaos i hałas

Zanurzasz głowę. Woda obmywa twoje czoło, oczy i uszy.

Pierwszą rzeczą, którą zauważasz, nie jest widok. To dźwięk.

Na lądzie świat jest pełen dźwięków tła. Wiatr. Samochody. Ptaki. Rozmowy. Pod wodą pierwsza sekunda to szok ciszy, po którym natychmiast następuje najgłośniejszy dźwięk, jaki kiedykolwiek wydałeś.

HSSSHHHHHHHHHH.

To dźwięk twojego wdechu. Brzmi jak burza wewnątrz czaszki. Automat dostarcza powietrze pod ciśnieniem otoczenia, więc wpada ono z dużą siłą.

Potem robisz wydech.

BUL-BUL-BUL-RRYK.

Bąbelki są chaotyczne. Omiatają twoje uszy i łaskoczą policzki. Unoszą się ku powierzchni, chwiejąc się i drżąc. Przez chwilę nic nie widzisz przez te bąbelki. Czujesz zimną wodę napierającą na policzki, jedyną odsłoniętą część twojej twarzy.

Twoje serce bije szybko. Widzę to. Widzę to w oczach każdego ucznia. Oczy robią się wielkie za szybką maski. Oddech jest krótki. Płytki.

Łyk. Łyk. Łyk.

Kradniesz powietrze, bojąc się wziąć pełny haust. Twój mózg krzyczy: „Jesteśmy pod wodą! Wstrzymaj oddech!”. Ale nie wolno ci tego robić. Nigdy nie wstrzymuj oddechu. Zmuszasz się, by znów wciągnąć to suche, zimne powietrze. Mechanizm działa. Dostarcza je.

Przełom: Kiedy świat zwalnia

To jest ten magiczny moment. Zazwyczaj następuje po trzydziestu sekundach.

Uświadamiasz sobie, że nie umarłeś.

Panika jest jak pięść, która powoli się rozluźnia. Bierzesz długi oddech. Wypełniasz płuca. Ponieważ powietrze jest sprężone, pełne płuco pod wodą zawiera więcej cząsteczek tlenu niż na powierzchni. Jest bogate. Rozbudza cię.

Przestajesz walczyć ze sprzętem. Osiadasz na piasku.

Teraz patrzysz.

Morze Czerwone nie jest jak Atlantyk. Nie mamy ciemnej, mętnej wody. Mamy płynne światło. Promienie słońca przecinają powierzchnię niczym miecze, tańcząc na białym, piaszczystym dnie. Nazywamy to „refleksami”. Wygląda to jak sieć ze złotego światła, poruszająca się w tę i z powrotem.

Książki mówią, że wszystko wydaje się o 33% większe i o 25% bliższe z powodu refrakcji. Ale dla ciebie to po prostu intymność. Blok koralowy, który zdawał się być daleko, nagle jest tuż obok. Pomarańczowe antiasy wybuchają wokół twojej głowy niczym fajerwerki.

Czujesz, jak znika ciężar. Ciężka butla? Nie czuć jej. Ciasny pas? Zapomniany. Nie jesteś już niezdarną kaczką. Jesteś czymś innym. Latasz.

Archiwum zmysłów

Pozwól, że rozłożę to dla ciebie na czynniki pierwsze, tak jak szef kuchni rozkłada przepis. To uczucie jest mieszanką sprzeczności.

Monolog wewnętrzny „Thomasa”

Pamiętam gościa z zeszłego miesiąca. Thomas. Wielki facet z Niemiec. Silny, tatuaże, wyglądał, jakby mógł podnieść wielbłąda. Ale w wodzie? Był jak liść na wietrze.

Trzymałem jego kamizelkę, gdy schodziliśmy w dół. Obserwowałem jego oczy.

Pierwsze dziesięć sekund: Czysty terror. Widziałem, jak sprawdza manometr, patrzy na mnie, zerka na powierzchnię. Trzymał wąż inflatora tak mocno, że pobielały mu kłykcie. Myślał: „To nienaturalne. Jestem ssakiem. Moje miejsce jest na ziemi”.

Dwadzieścia sekund: Zmusza się do długiego wydechu. Patrzy na bąbelki uciekające w górę. Uświadamia sobie, że woda nie wlewa się do nosa. Maska jest szczelna.

Czterdzieści sekund: Patrzy na skrzydlicę unoszącą się przy skale. Skrzydlica jest spokojna. Rozpościera swoje kolce, pewna siebie, zachowując dystans. Ma Thomasa za nic. Thomas to widzi. Jeśli ryba jest spokojna, dlaczego Thomas panikuje?

Sześćdziesiąt sekund: Uścisk na wężu słabnie. Jego nogi przestają mącić piasek. Po prostu tam wisi. Zawieszony w przestrzeni.

To jest moment, na który czekam. Chwila, w której „lądowy mózg” się wyłącza, a włącza się „wodny mózg”. Mentalny zgiełk ustaje. Nie możesz martwić się e-mailami, czynszem czy dziewczyną, gdy jesteś pod wodą. Ocean wymaga twojej pełnej uwagi. To najwyższa forma medytacji.

(Promienie słońca przenikające przez głębię błękitnej wody. Sylwetka nurka unoszącego się w oddali. Spokojna i majestatyczna atmosfera.)

Duch w maszynie

To nie wszystko jest idealne, mój przyjacielu. Musimy mieć szacunek.

Oddychanie pod wodą wydaje się być... pożyczone.

Jesteś boleśnie świadomy swojego czasu. Masz wskaźnik. On odlicza wstecz. 200 barów. 150 barów. 100 barów. Niesiesz swoje życie na plecach. To buduje bardzo specyficzne odczucie: cenność każdej chwili.

Każdy oddech coś kosztuje. Więc uczysz się go cenić. Nie dyszysz jak pies. Oddychasz powoli. Głęboko. Stajesz się skąpcem, jeśli chodzi o powietrze. To łączy cię z twoim ciałem w sposób, jakiego nigdy nie doświadczysz na lądzie. Czujesz, jak rozszerza się przepona. Czujesz gromadzący się dwutlenek węgla, jeśli pominiesz oddech. Jesteś maszyną i duszą pracującymi razem.

W Blue Hole, gdzie prowadzę zaawansowanych nurków, to uczucie jest silniejsze. Głęboki błękit cię woła. Łatwo poczuć się zbyt komfortowo. Dlatego mówimy, że morze ma swoje duchy. Azot na głębokości może sprawić, że poczujesz się pijany, narkoza azotowa. Nazywamy to „efektem martini”. Czujesz się szczęśliwy. Zbyt szczęśliwy. Zapominasz, że jesteś człowiekiem.

Dlatego tam jestem. By klepnąć cię w ramię i powiedzieć: „Habibi, sprawdź powietrze”.

Powrót do grawitacji

Kiedy nurkowanie dobiega końca i przebijamy powierzchnię, wraca poczucie ciężkości.

Grawitacja natychmiast cię dopada. Butla znów jest ciężka. Woda wypływa z uszu. Wypluwasz automat, a powietrze smakuje wilgotno i gęsto. Smakuje solą, spalinami i kremem do opalania.

Ale uśmiechasz się.

Każdy się uśmiecha. To bezwolne. Odbyłeś podróż na inną planetę i wróciłeś.

Pytasz, jakie to uczucie?

To uczucie, jakbyś znał tajemnicę. Patrzysz na turystów spacerujących po promenadzie, jedzących lody, spoglądających na taflę wody. Oni widzą powierzchnię. Ale ty? Ty wiesz, co jest pod spodem. Oddychałeś zakazanym powietrzem.

Chodź. Dokończ herbatę. Wiatr cichnie. Jutro nie będę ci już tylko opowiadać. Pójdziemy tam. Sam usłyszysz swoje bąbelki.